Mostrando entradas con la etiqueta recuerdos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta recuerdos. Mostrar todas las entradas

3.2.13

El sueñoclip-recuerdo_

Esta es la hoja que escribí ayer, o mas bien hoy, pasadas las 8 de la mañana al volver de salir y llegar a casa.
Aunque la parte de verde se ve algo mal, la dejo de todas formas ya que vas a entender lo mismo...


De título le puse "El sueñoclip-recuerdo", que hace referencia a un experimento que llevamos unos días practicando + y yo, se trata de al acostarse para dormir, durante el tiempo que aún estás despierto concentrarse en recordar una escena de un recuerdo,, para ello dijimos que estaríamos en un lugar habitual para que fuese más fácil,, pues bien, lo intentamos las dos noches anteriores, la primera no recordé el sueño, ella me dijo que si, en cambio la segunda ella no y yo recordaba algo de dispararle a unos bandidos que apagaran sus motos durante una hora pero aún se movían a velocidad constante, pero las balas no hacían piunnn... entonces nos descubrieron y comenzamos a huir.

Pues bien, dicho esto me pongo a traducir,, aunque no al pie de la letra, dado que mi modo de redactar a esas horas me resulta un tanto confuso, y a ti te lo parecerá mas de lo habitual me supongo...




Todo esto comenzó al pasar por una calle en la cual a la derecha había una lata de estrella de lado, dirigiendose de frente hacia ella iba +3<4, yo a su izquierda, a mi izquierda <41s3r y + hablando entre ellos y a su izquierda iban a pasar una pareja mayor que venían de frente. Pues bien, llegados a la lata, +3<4 la pisó por la mitad y se le quedó enganchada, con toda normalidad siguió caminando mientras hacía un ruído metálico al pisar, paso si, paso no, paso si, paso no. Entonces me reí, lo miré y me hizo un extraño gesto diciendome que se le estaba clavando un poco, me giré y le dije a + que recordara ese momento para soñarlo y a partir de ahí seguir con lo que ahora estaba diciendo. Nos detuvimos a charlar mientras esperábamos un rato y acabamos concluyendo que teníamos que recordar todos el momento antes de dormir, para así encontrarnos los cuatro en el mismo sueño.

Cuando + se fué fuímos a la parte de atrás del B4b1l0n14 y me fijé en un tipo que estaba cun montón de papeles fuera de la cartera y no paraba de mirarme,, entonces hizo un gesto para que me acercara y así lo hice. Era un tipo bastante interesante, joven con sombrero y barba corta, estuvimos hablando con el y sus amigos durante un buen rato. 

Luego de que se fuera +3<4, <41s3r y yo conocimos a un duende gigante, que en un momento de concentración dijo unas furiosas palabras dirigidas a los que prescribieron un contrato hacía doscientos años. Tras hablar, o mas bien escucharlo durante un tiempo acabé preguntandole en que año nació, me dijo que en 1964 con lo cuan tendría 48 años, me dio a entender que así era, y me dijo que nació el 1 de enero, pero ahora pensandolo buien, si nació ese día ya cumpliría los 49. Luego le pregunté algo referente a esos doscientos años y actuando de una forma muy extraña, girando sobre si mismo como inquietado por la pregunta me dijo que no podía ser, ya que tendría que tener al menos 201 años. Yo lo vi bien, y diga lo que diga sabía que era un duende, pero como además me llevaba una cabeza supuse que era una mezcla entre duendes y gigantes.

También conocimos entre otros, a un hombre con barba canosa y retocada con maquinilla, alto, con gafas, con un jersei de punto que adjunto a su pelo sumamente rizo y tendiendo a lo afro le proporcionaban un camuflaje inverso. Su estado pasó de chispita a lanzar ondas vitales en el T+0. Al empezar a entrar la mañana estaba peleando verbalmente con dos jóvenes, o al menos eso me dijo <41s3r, ya que yo ni me fijé.

Cuando ya por despedirnos estábamos, justo a las 8 escuchamos unos estallidos algo lejos, que duraron mas de un minuto, nos pareció raro ya que no sabemos de ninguna fiesta por los alrededores para que tiren fuegos, y menos a esas horas. Sin mas nos despedimos y me fui para casa.


Entre cada párrafo hay muchas cosas que me dejo, como todos los momentos en que me puse a jugar con mis manos magnéticas, a vibrar, a girar, e incluso caer en la 4l4m3d4 de nuevo, luego de tantos años sin hacerlo,, mas luego me encontré con S0sk1 y hablamos de aquella vez, de aquel día en que entre risas mirábamos al cielo, con la espalda reposando sobre el húmedo suelo de la 4l4m3d4.

29.10.11

Tragaperras previta_

De pequeño pensaba que antes de nacer, te encontrabas tú, ante una especie de máquina en la cual elegías tu forma física, tu carácter y las cosas que te gustan, y voilá al darle al enter, olvidabas todo y te adentrabas en lo que sería tu vida como si de un pasatiempo se tratase.

Una de las preguntas que ha rondado muchas cabezas sin encontrar respuesta es saber cual es el sentido de la vida, porqué vivimos, con que fin?

Actualmente ya existen juegos de realidad virtual, y al ritmo que evoluciona ese sector, no me extrañaría que en unos años llegásemos a conectarnos a una máquina diariamente en la que observaríamos como nuestro tiempo se invierte en una vida idealizada que creeremos que es real, y solo cuando dentro del juego nos hechemos a dormir, saldremos del juego en la vida real.

No sería de extrañar que las empresas patrocinadoras del dicho juego induciesen a los creadores a hacerlo adictivo, ya el dinero es lo que mueve el mundo, y si nadie juega, no ganan dinero.

Eso si es que no estamos ya dentro del juego y sin saberlo... O si la vida es una especie de juego, que como tal tiene un objetivo, y el objetivo actual de todos los jugadores es encontrar el objetivo final, para completarlo. Puede que ese objetivo sea morir, o puede que sea vivir una vida placentera antes de morir, o vivir una vida de servidumbre, o una vida de dolor... La verdad es que hay muchas maneras de vivir la vida, y lo que es común para todas es que empiezan y acaban.

Al morir el cuerpo, todos los recuerdos y experiencias que se fueron acumulando a lo largo de la vida también mueren? No sé como se almacenan los recuerdos en nuestra cabeza, supongo que si lo hace mediante estructuras físicas, como una posición determinada que adquieren las neuronas para mantener un recuerdo almacenado, al morír, éste también lo hace. Aunque mas bién creo que los recuerdos son energía que como tal no se destruye, sinó que se transforma. Así que nosotros le dimos esa forma a la energía para que guardara los recuerdos. Pero si es simpemente energía, se puede volver a transformar, perdiendo la forma, y con ella la información guardada. Ahí es donde entra en escena el alma, que se lleva los pensamientos consigo cuando el cuerpo muere. Y cuando quiere hechar otra partida vuelve a la tragaperras en la que selecciona su avatar y comienza una nueva vida.

A esto se le conoce como reencarnación, y el motivo por el cual en la mayoría de los casos, no recordamos la vida anterior, es porque no pensamos de la misma forma. Es como si la información estuviese codificada, y usásemos otro decodificador. De pequeños estamos más abiertos a  percibir el aura y recordar vidas pasadas, o quizás es que nuestra capacidad de pensamiento aún sin finalizar su cercimiento tenga alguna relación alucinógena con la teoría del mono dopado. Debido a la madurez que es la etapa en la que más de define nuestra forma de pensar, esas capacidades se van perdiendo si caen en desuso.




12.10.11

17 céntimos_

Facía tempo que levava aquela pesada carga de pezas de cobre, anacos torcidos enganchádos uns con outros de formas nunca antes vistas polos meus ollos, e que hai si non é algo novo? dado que non existe algo igual a outro, todo o que vemos será extraño agás as formas cotiás. 17 céntimos me deron por todo aquel tesouro, que podría ser infinítamente máis se algén que comprendera esas formas como algo preciado se decantase por obtelas, pero esa persoa decidiu non saír de casa ese día, prefiriu quedar facendo outras cousas que nese momento optaba por velas máis importantes que facer algo incerto e sen saber que pasará, o control é o que o moveu nese instante no que a sua vida cambiaría de tal dorma que non podría sospeitar,,

eso pensou o que estaba pensando, mentres a sua oportunidade de elixir outra oportunidade se desvanecía por optar seguir o que él quixo e non o que el querrá que quixera cando un día vexa o que atrás deixou e queira cambiar o que tan alá non pode chegar sen saber que se poidera mover eses sentimentos e cambiar o que xa foi para facelo como él ahora quere que fose, ahora estaría suplicando por que se o feito está feito, o non feito non se fará,, e tantas cousas perdeu, e tantas cousas non puido vivir, que ao vivir a súa vida sen ser él en cada momento o que elixise que momento vai seguir, senón sendo unha inquietude futura por como sería se non, convertiuno en algo que non é nada, xa que sen recordos, sen experiencias, sen saber quen éres, o único motivo de vida é encontrar un, para seguír vivindo,, mentres o que estaba pensando pensou en porqué?

Seguiu pensando ata atopar as palabras para describir o que pensaba, sabendo que podía seguír así largo tempo, xa que non encontra na súa língua a metades de evolución, conceptos tan claros como unha idea transmitida íntegramente dun corpo a outro, tan nítida como un raio de Sol despois de viaxar polo exterior chege a pupila e penetre no pensamento, como ver a curva hacia o ceo que fai a carretera que non vai hacia o ceo e esperar polo semáforo que desde o por vir me intenta transmitir, e non sei que quere dicir, pido axuda ás árbores e tamén os fieitos para encontrar unhas crías agochadas pola súa nai que aínda non coñecen o que hai fora, e cando o descubran, para nada vai a ser parecido ao meu mundo aínda vivindo en él,,

unha man dando palmadas sobre sí mesma é a creadora dese sonido polo tanto se nese instante no que o sonido ocorre, o mesmo sonido se preguntase o seu porqué neste mundo e deducise que pola sua mera existencia ten que existir algo superior ao que lle chama Dios e como tan comeza a adoralo e a vivir en base a él, intentando complacelo e satisfacer os seus desexos, ese sonído malgastaría a sua corta e efímera existencia adorando a algo que nin tivo en conta a posibilidade de que existise,,

un día tras outro, hasta perder a cotna dos días que leva facendo o mismo unha e outra vez, o mismo unha e outra vez, o mismo unha e outra vez,, vale que cada día aprende algo novo, cada día riese por algo, cada día pensa en ideas inexploradas, perde tamén cada día un día,, ese día que perde non fixo o que non fixo, non facendo o que non fixo non elixiu outra opción, non elixindo outra opción chegou ata onde hoxe, e hoxe, o día no que votará o seu derradeiro alento pensa,,

é como as estrelas diminutas que brillan nos días despexados, cando miro o ceo azul e vexoas brillar e brillar nun lado e noutro, sei que non son estrelas e tamén sei que non son a sinapse das neuronas do ceo, o que non sei e como o sei, se non sei o que son nen como sabelo, que certeza teño de que non son os fortes berros dun ser xa extinto que perduraron ahí no tempo, sendo vissibles ao visible e perceptibles a quen as poida percibir, que será a sua amada que a levaron a forza ao futuro para ser exposta nun habitáculo para disfrute dunha especie sen piedade tecnolóxica que abusan dos non avanzados, porque seus predecesores se centraron en outros zakus que consideraron máis importantes, mentres dende o pasado, a furia infinita e a impotencia se manifestan en forma de berros tan sonoros que son visibles e perduran no tempo ata chegar a os receptores sonoros de quen os ten que escoitar.


Que valor ten unha vida? Se a arma que a apunta é o tempo, as accións son a bala, e as decisións o gatillo,, Que valor ten unha vida? Cando o tempo é eterno, as accións son conceptos e xa non podes morrer,, De que vale todo esto? Se un día serei polvo, os recordos serán nada, os que me coñeceron serán eu_

3.10.11

Recuerdas aquello que dijiste que no olvidarías?

Lo pienso bien y digo,
esto si que no lo olvido,
aunque dentro de la memoria,
todo se convierte en historia,
de la que capaces no somos,
para recordar lo que Cronos,
con nosotros ha compartido,
lo que ha vivido como fobia,
a lo pensado de ser esperado,
tantas cosas he dejado,
todo a medias a llevar a cabo,
su fin no he visto, soy un vago,
mas a la pereza puede, el no recordarlo,
en el presente, tantas cosas estoy olvidando,
que de ser consciente, en ellas habría centrado,
mi presente exitente, las tendría liquidado_